به یاد بیاور آن روزهایی که من تک درختی یکه و تنها سوخته از ساعقه ی بی مهری در دل کویر با دست تمنا به سوی آسمان با خدا راز و نیاز می کردم ...خدایا کبوتری بر من لانه خواهد ساخت...و اما انتظار و انتظار...تا اینکه تو آمدی از افق های دور کبوتری سپید با چشمانی زیبا و جذاب می دانستم از جانب خدا آمده ای به چشمانت که نگاه کردم هزاران حرف درونش نهفته بود. امواج نگاهت پر از غوغا بود و درون سیاهی چشمانت هزاران غم...آمدی و بر شاخه های سوخته ام لانه ساختی..آمدی و شدی تنها پرنده آسمان عشقم..با تو سرزمین دلم پر شد از واژه های نور با تو کهکشان نگاهم پر از ستاره شد..آن هنگام که دور این درخت سوخته به پرواز در آمدی ستایشت کردم مانند تو نمی یابم پرستشگاه عشقم تویی بی یاد تو نمی توانم که سرپا بمانم..تو تنها گوهر نابی میون دنیای زرین ها و من این عشق را هرگز از قلبم نمی رانم... بعد از گذشت سالها در کنار تو بودن ..و حال که دنیایم را با تو ساختم با تو به آرزوهای محالم رسیدم ...حال که با تمام وجود می خواهمت و میخوانمت مرا در اوج بی کسی می گذاری و می روی ..می دانم درختی سر سبز و زیباتر از من یافته ای و بر شاخه های او لانه ساخته ای اماآیاآن درخت به اندازه من دوستت خواهد داشت آیا مانند من در برابر باد از لانه ات محافظت می کند ...کبوتر سپید من برو..برواما به انتظار بازگشتت خواهم ماند و از لانه ات در برابر باد و طوفان محافظت میکنم  می دانم که دیگر باز نمی گردی می دانم که مرا میشکنی منکه خود سوخته بودم دیگر چگونه می خواهی بسوزانی؟؟؟با رفتنت تمام لحظه هایم سیاه میشود و تنها از تو لانه ای پر از خاطره می ماند